wrześniowa noc odbiła na skórze blask splątanych słów gdy zagrało stare radio a powietrze zatonęło w różu nie musiałam pudrować spojrzeń sennością i słodyczą dobierałam kolory wróżąc z ciszy która była cudem jak to że dłonie przestały się bać nieodkryte tajemnice wciąż trwoniły myśli nieistotne co powiedzą liczyło się jedno – wiedziałeś że kocham

spadasz szybciej niż gwiazdy upadki porażki sen znów się nie spełnił teraz rosnę w siłę obiecanki cacanki myślą i kpią wkrótce przyjdzie twój czas czasem tak trudno być sobą wciąż jest nadzieja 

pożółkłe dłonie wciąż planują każdy ruch i dotyk muśnięte przez przypadek sennie chowają swój wstyd między palcami   bliskość to zwykle trudny temat dla ludzi oswojonych z samotnością

kolejny dzień pochłania łzy zostawiając po sobie tylko refleksje malowane ciemnymi farbami tęsknie płyną minuty szukając dziury w rozciągniętym czasie przez materiał nie przebija nawet żadna niteczka nadziei znów zasnę nad ranem z kubkiem w ręce i wyrytymi w głowie słowami które wciąż są zbyt nieśmiałe by mogły wypłynąć z ust prosto do ciebie

przywykłam do tego że mieszasz się z moimi dniami w których cisza gra główną rolę nie słychać słów ani kropel wysuszonej rosy nie zdążyły zapytać jak kochać mniej

pobielone poranki odeszły w niepamięć bo wokół wszystko śpiewa że wiosna spogląda zza drzew słońce i ptaki dają znać to czas miłości  spotkań  kwiatów nieśmiało wychylają się też coraz dłuższe dni zbierając wszystkie minuty by poskładać z nich nadzieję i lepszy czas zdj.własne

nie bała się przejść bosymi stopami po rozżarzonych węglach ból to przecież jej drugie imię mimo że czuła się anonimowa każdy wiedział kim jest czytał z twarzy jak z otwartej księgi może zamiast słowa pisanego lepiej nadać poszczególnym zdaniom wolność ktoś zrozumie póki co dyskurs toczy się w pełnej wątłych domysłów głowie