Czar jesieni

Jesienne krople na rękach niosą
pozłacany płomień twoich oczu,
znów mnie przekupisz uroczym wrzosem,
rzewną historię serce przytoczy.

Wczorajsza łza zapuka w twe okno,
bym błękitną królową się stała,
smutek i zazdrość przemienisz w dobro,
przyjmę wszystko co będzie nam dane.

Rosa błogosławi to szczęście,

wyraźnym cieniem tamtego lata,
jak groch od ściany się nie odbijesz,
bo kocham chwile gdy tutaj jesteś.

łapmy szczęście

znów chciałam zagrać na strunach duszy
lipcowym deszczem serca poruszyć
kilka momentów zamknąć w swej dłoni
przestać codziennie łzy żalu ronić

błękitnym płaszczem przykryłam nadzieję
lato wciąż szepcze że życie odmienię
znalazłam ścieżkę wciąż naprzód idąc
teraz wraz z tobą nalewam wino

świętujmy wspólnie szczęśliwe chwile
nie wiemy kiedy to wszystko minie

W deszczu

Kolejny wieczór chłodem owiewa,
serce biegnące w stronę twej gwiazdy,
znów nas dopadła uczuć ulewa,
chcę się zapomnieć z kropelką każdą.

Za mało potoków słów uroczych,
brakuje nutki w melodii duszy,
musisz swą część szybko przyłączyć,
rąk ciepłych drżeniem mury pokruszyć.

Między nami wyczuwalna wiosna,
kolorami bzów upiększa drogę,
o kroplę rosy będę zazdrosna
gdy znów schwycisz ją w dłonie.

To ja otrę z oczu srebrny pył,
otworzę bramy i wpuszczę blask,
by swym błogosławieństwem okrył
płonącej namiętności, piękny czas.

Zapomnę się w deszczu kolejny raz,
słodkiego nektaru każdy litr spijając,
przemoknięta szczęściem róże ci dam,
zobaczysz, że pąki już dojrzewają.

Bez pożegnania

Myśli spętane ku tobie biegną,
niosąc ze sobą tęsknoty piękno,
kolejną łzą malowałam twą twarz,
oczekując błogo, co w zamian dasz.

Bukiety kwiatów, zachody słońca,
mówiłeś, że nic nie trwa bez końca.
Zabrałeś w drogę potop nadziei,
naszego losu nic już nie zmieni.

Dziś, znowu sama w okno spoglądam,
czekając na deszcz łaski od Boga,
niech spadnie na ziemię pierwsza kropla,
bez pożegnania odejść nie można.