blednące obrazy

niebo znów płacze nad naszym nieistnieniem
wilgotne policzki tracą swój kolor 
a może po prostu ubywa życia
listopadowy deszcz wsiąka w skórę
i już nic nie jest takie samo

cisza bierze w objęcia kilka skołtunionych myśli 
i wątpliwości układa kolorami na właściwych półkach 
z których leci kurz

dawno nieużywane smaki i zapachy wspomnień
na chwilę malują powietrze lecz kolory tęczy 
nigdy nie zachwycają bez końca

blednące odbicia dają dyskretny sygnał 
że czas zakończyć porządki

teraz będzie lepiej

***(rzuciłam za plecy)

rzuciłam za plecy
worek ze słowami deszczowej piosenki
jutro wstanie słońce
które wypali cierpkie myśli

nakryję kołdrą tamten sen

nocne mary mnie nie odnajdą
gubiąc się wśród wspomnień

wszystko grało według
twoich nut
lecz teraz jesteś
zaledwie wczorajszą mgłą

lekarstwo na nieobecność

gdy zaczyna świtać
oddycham innym powietrzem
nie udaję
naprawdę nie widzę świateł
które budzą miasto do życia
tkwię w półśnie

wieczór miał spłynąć po mnie
jak po kaczce
a on nie pozwolił powiekom odpocząć
chciałam zanurzyć się w poezji
lecz pamięć też zawiodła
słowa wczorajszego poematu uleciały
łzy zbyt szybko rozpuściły drżące litery

nie kocham gdy ciebie nie ma
wszystko jest ulotne
nic nie ma
ani nas ani jutra
może znów napiszę wiersz

zabliźnione rany

ostatnie promienie słońca
rozgoniły demony
z jej duszy
pomimo jesieni
zapanowała jasność

serce odżyło
z odwagą snując plany
na kolejne miesiące

już się nie martwi
że znów będzie krwawić

trudna miłość

noc spowiada kolejnych kochanków
słuchając opowieści w które nie wierzą
nawet gwiazdy

niespełnione obietnice mnożą się
bez opamiętania
bo nie ma szans na choćby jeden
wspólny świt

niekochanie coraz głębiej
wchodzi w krew

bezświt

nadejdzie czas na ostatni świt
gdy cisza będzie dusiła się
w czterech ścianach
które zmienią kolor
na najciemniejszy jaki znam
bez prześwitu jutra

kiedyś zaszeleszczę
pod czyimiś stopami

znikam

pod rzęsami
gromadzę wspomnienia
minionych lat

zmieniona w ciszę
padam na kolana
nie liczę już westchnień

i tak jestem niewidzialna

blednące obrazy

niebo znów płacze nad naszym nieistnieniem wilgotne policzki tracą swój kolor  a może po prostu ubywa życia listopadowy deszcz wsiąka w skór...