przykrywam twoim oddechem  wciąż chłodne majowe noce może usłyszę chociaż kilka ciepłych słów zawieszonych w powietrzu każdy dzień kruszy coraz bardziej mgliste wspomnienia jeszcze kilka chwil a nie zostanie nic poza stęsknionymi dłońmi błądzącymi w próżni otulam się smutnymi ścianami w najbardziej bladym kolorze zlewam się z nimi i już nikt nie dostrzeże mojej samotności

kurczę się tak że mieścisz mnie w dłoniach   odsłaniam wszystko co było skrywane przed światem   należę do ciebie   zamrugaj a będziesz mnie czuł pod powieką serca

przepraszam za oczy które nie płaczą zazdrością i wciąż widzą dobro gdy czarny kot przebiega drogę nieszczęścia chodzą parami omijając samotne dusze ukojone mocą swojego pióra a ludzie i tak będą zdziwieni

po zmierzchu oglądała gwiazdy które nie spadały dla niej pamiętała choć tamten maj już dawno odszedł w zapomnienie sen nie nadchodził zbyt długo zamotana w zimnej pościeli wiedziała że na poduszce obok już na zawsze pozostanie puste miejsce

wrześniowa noc odbiła na skórze blask splątanych słów gdy zagrało stare radio a powietrze zatonęło w różu nie musiałam pudrować spojrzeń sennością i słodyczą dobierałam kolory wróżąc z ciszy która była cudem jak to że dłonie przestały się bać nieodkryte tajemnice wciąż trwoniły myśli nieistotne co powiedzą liczyło się jedno – wiedziałeś że kocham

spadasz szybciej niż gwiazdy upadki porażki sen znów się nie spełnił teraz rosnę w siłę obiecanki cacanki myślą i kpią wkrótce przyjdzie twój czas czasem tak trudno być sobą wciąż jest nadzieja