Szuflada pełna słów

rozpalona do czerwoności
liczę na przyjemność
w twoich ramionach

pospiesznie

zdzieram z siebie
kolejne łaszki

temperatura wciąż rośnie
chcę odpłynąć
spełnić skryte fantazje

i oddać się tobie w całości

mięciutka kołderko

utul moje łzy
bo znów nostalgiczny wrzesień
płynie między palcami
i coraz trudniej znaleźć kawałki lata

może smutek zmyje z twarzy
resztki wspomnień
przecedzam czas
zostawię sobie tylko piękno
rumianych dni

kiedy wstaje dzień
światło próbuje przebić się
przez dawno nieodsłaniane okna

mroczne zakamarki w duszy
zostawiają tylko chwilę
na odtworzenie obrazów z przeszłości
a potem znów sen

na zewnątrz mija czas
wiosna
lato
jesień
zima
a jej wciąż nie ma
dla świata

kolejny rok
za zamkniętymi drzwiami
bez słońca
deszczu
powietrza

w takich warunkach
roślinki umierają

chłonę nadchodzącą jesień
bo powakacyjne poranki
już rzucają chłodne spojrzenia

przeliczam czas
według swojego wzoru
tak by zachować jak najwięcej
rumieńców

przydadzą się na przyszłe dni
które chowają w kieszeniach
coraz bledsze momenty
aż kraje się serce

a mnie dotyka deszcz

ostatnio jestem
zbyt oszczędna w słowach
księżyc mówi za mnie
aż do świtu

i znów brakuje
języka w gębie

odlatuję
jak nocny motyl

gdy noc przepływa granatem przez miasto
budzą się lęki zapomniane za dnia
cisza budzi tęsknotę
ona wciąż pamięta adres i znów puka do drzwi

oczy mętnieją gdy myślę o tobie
a łzy płyną prosto do serca
chciałabym bardzo dotknąć nieba
w którym

błękitnieje nadzieja

wyciąga dłonie
kiedy zapadam się w bezsenności

dni mijają spokojnie
wypełniając mnie naiwnością
może jutro
skrzyżuje nasze drogi
na dłużej niż mrugnięcie

litery płaczą

przywołując twój głos

w mojej głowie

wciąż mieszam teraźniejszość

z mlekiem

by była jaśniejsza

bliżej i mocniej

choć równie daleko jak zawsze

to czas gdy kocham traci znaczenie

słowo którego nigdy nie usłyszymy

naprawdę

Ulubione teksty