zabliźnione rany

ostatnie promienie słońca
rozgoniły demony
z jej duszy
pomimo jesieni
zapanowała jasność

serce odżyło
z odwagą snując plany
na kolejne miesiące

już się nie martwi
że znów będzie krwawić

trudna miłość

noc spowiada kolejnych kochanków
słuchając opowieści w które nie wierzą
nawet gwiazdy

niespełnione obietnice mnożą się
bez opamiętania
bo nie ma szans na choćby jeden
wspólny świt

niekochanie coraz głębiej
wchodzi w krew

bezświt

nadejdzie czas na ostatni świt
gdy cisza będzie dusiła się
w czterech ścianach
które zmienią kolor
na najciemniejszy jaki znam
bez prześwitu jutra

kiedyś zaszeleszczę
pod czyimiś stopami

znikam

pod rzęsami
gromadzę wspomnienia
minionych lat

zmieniona w ciszę
padam na kolana
nie liczę już westchnień

i tak jestem niewidzialna

co pozostało

został po tobie sweter
i kilka niedopowiedzianych listów
nie wyczułam w nich
parujących wątpliwości
 
tamtej nocy
sen nie nadszedł
zamiast niego
do okna zapukał deszcz
 
wiedziałam
że to pożegnanie

powietrze

nigdy nie powiedziałam
tego co spędzało
sen z powiek
wiatr zmusił mnie
bym milczała

aż do dzisiaj

pamiętam że
smakowałeś
snem i malinami
to wspomnienie
musi wystarczyć

mam wrażenie
że brakuje powietrza
dla nas dwojga

więc lepiej być osobno

nie wiem

słoną kroplą
rzeźbię kręte korytarze
podałyśmy sobie ręce
z tęsknotą

tylko oczy wilgotnieją
sama nie wiem

czy pada deszcz