świt był świadkiem cichego odejścia na moment stanął świat słowa przestały płynąć lecz te zapisane pozostaną wieczne to dopiero  początek drogi

znów otuliła ją cisza pozostałość po nieprzespanej nocy pełnej niespokojnych myśli rozdrapywanych paznokciami dzielonych na miliony kawałków chęć pozbycia się wspomnień bywa zbyt silna więc nie pozwoliła snom na ubarwianie odpoczynku kiedy zawitał świt usłyszała pukanie do swojego serca ktoś chciał być obok po cichutku otwierała nie chciała pozwolić by strach sparaliżował nieśmiałą nutkę szczęścia

wciąż znajduję wczorajsze płatki śniegu pomiędzy zakurzonymi stronami niedoczytanej książki zima się nie kończy a małe srebrzyste drobinki rzucają nowy blask na nietknięte marzenia nie chcę wiedzieć co dalej wolę mnożyć złudzenia niech życie przybierze postać bajkowego pejzażu

dźwięki duszy przyprawiają o dreszcze spokój jest ulotny czasem tylko sny tulą niepokoje zachodzi noc a na niebie błyszczą poranne księżyce powoli rumieni się powietrze i ja wciąż jestem transparentna na tle twojego serca

choć nigdy mnie nie kochałeś poznałam zapach twoich dłoni i wiem jak wygląda niebo błękit tamtych chwil jest wiernym towarzyszem aż do dziś mimo że noc przychodzi zawsze w płaszczu ozdobionym samotnością kilka wspomnień zamyka powieki więc lekko jak sen lecę do ciebie tam gdzie wszystko jest możliwe 

wtapiam się w granat nocy szukając w gwiazdach chociaż pyłu przeszłych dni   smutek wciąż prosi o chwilę dotyku i ciebie na wyciągnięcie dłoni która już nosi znamiona czasu i tęsknoty ulatującej spomiędzy palców   mgła osiadła na powiekach zasłaniając złe zdarzenia bo przecież znaczenie ma tylko niespełniony sen   szkicowany szczęściem bez cienia wątpliwości