kilka lat temu przeglądała w ciszy muślinowe dodatki do sukni białej i czystej jak dziecięca naiwność tak naprawdę nie chciała jej mieć lecz okrojone sny i pogubione marzenia wciąż wmawiały że jest inaczej uwierzyła dziś nie może uwierzyć że znów płacze

rozmieniłam na drobne twoje oddechy będę miała więcej minut pod ciepłą pierzyną gdy na zewnątrz dryfują lodowce topnieję w dłoniach będę płynąć przez palce między obrączkami z wygrawerowaną wczorajszą datą to był czas na zimną herbatę która nie potrafiła nas ostudzić jesteśmy prawdą schowaną gdzieś pod pościelą

jak zasuszony kwiat nie obronię się przed słońcem w dłoniach zamknęłam twój sen   zachłannie biłam się o ostatnią kroplę życiodajnej rosy   gdy zakłuło dotarło do mnie że jestem   jak róża

zapachniał czerwiec przynosząc uczucia w kolorach letnich kwiatów mamiona słodką nutką obietnicy przyszłam na łąkę rozanielić się wśród zieleni z zamkniętymi oczami uczę się na pamięć swoich marzeń tutaj mnie odnajdziesz

w lustrzanym odbiciu wciąż żyją wspomnienia zdobione kolorami a na powiekach resztki snu gonią marzenia nie są jedyne tęsknię do chwil które się nie powtórzą ogrzewana ciepłem sztucznego słońca usycham tylko ty możesz dać mi prawdziwy deszcz

podziurawię nocne niebo by wyłuskać resztki spóźnionego błękitu może przydadzą się parasole spod których nawet nie będzie widać ukradkowych spojrzeń brzemienne w skutkach myśli zderzą się z rzeczywistością i nasza ulica znów będzie miała dwie strony kiedyś nauczymy się przechodzić między wątpliwościami aby odnaleźć nas w tym samym miejscu zaczniemy pisać historię od nowa