księżyc zdradzony przez gwiazdy uśmiecha się do przeszłości marzy jak by to było znów świecić na jednym kawałku nieba dzieli ich cisza może wspólnie wypowiedziane słowa znów odnajdą do siebie drogę

pogubione kartki z notesu szukają życia gdzieś indziej marzenia wyblakły pozostawiając żółtą poświatę tu już nie ma przyszłości dla starannie zapisanych liter ich moc zniknie jeśli nie odnajdą się na nowo z wiecznym piórem które nigdy nie umiera

Cześć! Witam Was w ten przedświąteczny dzień. Korzystając z chwili czasu, postanowiłam pojawić się się tutaj z krótką relacją.  Po pierwsze - zmiany na blogu. Dodałam nową stronę gdzie stworzyłam spis treści, dzięki czemu łatwo będzie można znaleźć każdy wiersz czy inny wpis. Szczerze, zrobiłam to troszkę dla siebie, bo tekstów coraz więcej, a ja już nie wiem, co publikowałam, a co nie. Ciągle piszę coś nowego (choć ostatnio weny brak), a mam też kilka starych utworów, które chcę tutaj pokazać. Łatwo się pogubić. Kolejny wiersz pojawi się zapewne zaraz po świątecznych dniach :) Po drugie - zaraz święta, wszędzie światełka, które uwielbiam, im bardziej migoczą tym bardziej się cieszę ( jak dziecko:)) To nic, że potem boli głowa, zwłaszcza, jak wracasz samochodem po ciemku, a tam że wszystkich stron migają lampki, gwiazdki, świecą choinki, a mi to i tak nie przeszkadza. W przerwie między Bożym Narodzeniem a Sylwestrem mam urodziny, więc tym bardziej ten czas zawsze był dla mnie wyjąt...

nigdy nie prosiłam o nic więc dostałam niewiele zamykam oczy nie chcąc widzieć co dzieje się wokół przepraszam za sen którego nie spełniłeś może przeczytasz o sobie w kolejnym smutnym wierszu

przesiąknięta łzami liczę suche miejsca które nie poznały smutku jakoś niewiele zostało chwil nieprzyćmionych zbyt długimi nocami   nasze błękity powoli zmieniają odcień a gwiazdy gubią się w ciemnościach może sen rozwinie ostatnią wspólną myśl zapisze karty przyszłości nadzieją   chciałabym pobiec po twoich śladach ale wrosłam w ziemię na której stoję korzenie sięgają zbyt głęboko byłoby łatwiej gdybyś został tak po prostu obok głaszcząc mój strach przecież wszystko można oswoić

słuchała szeptów na wpół nagich gdy podmuch wiatru zabrał ją ze sobą zachłysnęła się innym światem gdzie nie było bólu sennie stąpając po krawędzi znów zapragnęła wpaść w przepaść tęsknota już dawno przebrzmiała trudno było nazwać uczucia skoczyła tam wszystko zaczęło się od nowa kochała zaryzykowała dotychczasowe życie by znaleźć się w tym samym miejscu co kiedyś w głębi duszy wiedziała że to jest jej miejsce pomimo cierpienia odnalazła szczęście w byciu obok na wyciągnięcie ręki której już nigdy nie chciała puścić