już nie piszę o miłości

słowa które kiedyś były rumiane

stygną zostawiając po sobie

tylko bladą poświatę

dobranoc

karaluchy pod poduchy

może sen sprawi że nazajutrz

zmienię zdanie i znów

rozłożę litery przed

rozpalonym kominkiem

dzisiaj rozbijam

szklane drzwi złudzeń

pożółkłe zeszyty z wierszami

przypomną ci

jak miękłam pod wpływem deszczu

odczytaj palcami

zaschnięte łzy

dopóki znów nie napiszę

o miłości