kiedy rumienią się świty

świtanie wchodziło w krew

razem z ciszą

przesiąkniętą twoimi dłońmi

parujące i coraz mniej nieśmiałe kreśliły

nowe ścieżki na mapie spoconej skóry

wierszowanie wspólnych słów i myśli

powodowało drżenie

aż poduszki przestały oddychać

blask słońca rozwiewał resztki niedokończonych dotknięć

czekających na ponowne rozbudzenie zmysłów

słodkie trwanie między wspólnymi oddechami

z każdą chwilą nabierało rumieńców