była już pustką na duszy gdy stanęła przed nim całkiem niedookreślona szara bez kształtu czekająca na zmrok sen nada kolory temu co wciąż niezauważalne

słowa które kiedyś były rumiane stygną zostawiając po sobie tylko bladą poświatę dobranoc karaluchy pod poduchy może sen sprawi że nazajutrz zmienię zdanie i znów rozłożę litery przed rozpalonym kominkiem dzisiaj rozbijam szklane drzwi złudzeń pożółkłe zeszyty z wierszami przypomną ci jak miękłam pod wpływem deszczu odczytaj palcami zaschnięte łzy dopóki znów nie napiszę o miłości

wyruszam przed siebie z pustymi dłońmi zostałam z niczym sama w środku ciemnego korytarza nie mogę czekać na pierwszą łunę światła po omacku zwiedzam życie w którym strach jest nieodłącznym towarzyszem nikt nie jest pewny tego gdzie jutro wyląduje brak widoków na nadzieję łamie kolejne minuty a one i tak muszą płynąć nie ma czasu na sen samotność jest odpowiedzią na wszystko co już było przeszłość kiełkuje w teraźniejszości Boże doprowadź mnie chociaż do okna

nie słucham już bajek na dobranoc i żadna kołysanka nie ma mocy usypiania pomiędzy wieczornymi myślami przewijasz się wciąż od nowa jak dziś i wczoraj tak będzie też za rok nie nagrałam Twojego głosu lecz próbuję go odtworzyć chcę Cię usłyszeć jeszcze jeden raz

zapachniało lutowe powietrze z domieszką mrozu na szybach aut ciekawe znaczki wyznaczają drogę kończącej się zimie nie umiem odczytać tych szyfrów paznokciami skrobię coś bez sensu  trochę bieli spadło mi w dłonie może znajdę w niej coś dobrego

gdy spadła łza oni się śmiali słowa rzucone na wiatr poszybowały zbyt daleko by cofnąć to czego wciąż nie można zrozumieć dobrze wyglądałabym w bieli ale odziano mnie w mroczne szaty które przyrosły mi do skóry nic już nie naprawi roztrzaskanej przeszłości wszystko ma drugie dno