gdy zaczyna świtać
oddycham innym powietrzem
nie udaję
naprawdę nie widzę świateł
które budzą miasto do życia
tkwię w półśnie
oddycham innym powietrzem
nie udaję
naprawdę nie widzę świateł
które budzą miasto do życia
tkwię w półśnie
wieczór miał spłynąć po mnie
jak po kaczce
a on nie pozwolił powiekom odpocząć
chciałam zanurzyć się w poezji
lecz pamięć też zawiodła
słowa wczorajszego poematu uleciały
łzy zbyt szybko rozpuściły drżące litery
nie kocham gdy ciebie nie ma
wszystko jest ulotne
nic nie ma
ani nas ani jutra
może znów napiszę wiersz
Jeśli nie ma pod ręką zaufanej osoby by się przed nią wygadać lub nie chcemy tego robić to pisanie bywa w takich chwilach jednym z najlepszych sposobów na oswojenie tego, co trudne i ulotne. Nadaje emocjom konkretny kształt, kiedy wszystko inne wydaje się rozmywać...
OdpowiedzUsuńPiękny, choć bardzo melancholijny wiersz… ❤️ Jest w nim tyle tęsknoty, kruchości i emocji, które trudno ubrać w słowa. Czasem nieobecność drugiej osoby sprawia, że nawet najpiękniejsze chwile tracą swoje barwy. Szczególnie poruszyły mnie wersy o ulotności i łzach rozpuszczających litery. Niech wena wraca, a kolejne wiersze przynoszą już więcej światła niż smutku. 🌷
OdpowiedzUsuńByłoby dobrze, gdyby podmiot liryczny napisał wiersz. Wtedy by na pewno odreagował.
OdpowiedzUsuńPozdrawiam serdecznie :)
Wena kapryśna bywa, nie słucha próśb, ni rozkazów!
OdpowiedzUsuń